Harita Yapana Ne Denir?
Hayat bazen, kaybolduğunda bulmak zor bir yere benziyor. Özellikle bir şehirde yaşarken, bir yolun ucunda kaybolmuş gibi hissediyorsunuz, ama aslında kaybolduğunuz yerin kendisi bir harita gibi, size yön gösterecek çok şey sunuyor. Kayseri’de yaşarken, bu şehri her geçen gün daha iyi keşfettim. Fakat, asıl harita yapmaya başladığımda, bir şehrin değil, ruhumun haritasını çizdiğimi fark ettim.
Bir gün, günlüğüme yazarken, “Harita yapana ne denir?” sorusunu düşündüm. İçimdeki bu soru büyüdü, bir anlam kazanarak beni sarhoş etti. Herkes harita yapar aslında; hayatlarının haritasını çizerler, birini sevdiklerinde, kaybettiklerinde, bir yere gitmek istediklerinde. Ama kimseye harita yapana ne denir, diye sormuyorlar. Çünkü bazen, harita yapanlar sadece bir yol gösterici değil, aynı zamanda kaybolmuş olanlardır. Belki de bu yüzden, harita yapana “gezgin” denir, “keşifçi” denir, ama her şeyden önce “kaybolmuş” denir.
—
Kaybolan Yollar: Başlangıç
Her şey bir yaz akşamı başladı. Kayseri’nin sokakları o gün farklıydı. Bilirsiniz, bazen bir yerin havası, o gün sizde hissettiklerinizle bir olur. Yağmur sonrası havanın taze kokusu, yerleri ıslatmış ama caddeleri hala serin tutmuştu. O gün, bir süre sonra o kadar kaybolmuş hissettim ki, kendimi bulmak için bir şeyler yapmam gerektiğini fark ettim. Harita yapmak… Evet, bir harita yapmalıydım, ama sadece şehirde değil, içimde.
Kaybolmuş gibi hissettim çünkü. Sadece sokaklar değil, benim de bir yönüm kaybolmuştu. 25 yaşına gelmiş ve hayatın bana ne vaat ettiğini çözememiştim. Çevremdeki insanlar, doğru adımlar atıyor gibi görünürken, ben ne yapmam gerektiğini tam olarak bilmiyordum. O an, ne bir kayboluştu, ne de bir buluştu, sadece bir belirsizlikti. Ama bir şeyler yapmam gerekiyordu.
Çıkıp dışarıya adım attım ve kaybolmuş hissettiğim o sokakları dolaşmaya başladım. Herkesin gitmeye başladığı o dar sokaklardan ilerlerken, “Harita yapana ne denir?” diye düşündüm. Belki de o harita, sadece benim ruhumun yolunu gösteren bir şeydi. Bir yol haritası, ama dışarıda değil, içimdeydi. Dışarıdaki sokaklar, bir harita gibi beni yönlendirebilirdi, ama ya içimdeki kaybolmuşluk? İşte bu yüzden harita yapana bir şeyler denir, diye düşündüm.
—
Duyguların Haritası: Kaybolmuş Bir Şehirde
Bir köşe başında, eski bir bina ve onun çatısı vardı. Sanki yıllardır oradaydı, ama ben bugüne kadar hiç fark etmemiştim. Gerçekten fark ettim mi, yoksa o an sadece bir anlık bir şey miydi bilmiyorum. Ama içimdeki o kaybolmuşluk, yavaşça kaybolmaya başladı. Bir harita aslında neyi gösterir ki? Bir yön mü? Bir yer mi? Ama harita yapan, sadece bir yön göstericisi değildir. O, kaybolmuşluğu da taşır içinde. O, nereden geldiğini ve nereye gittiğini bir şekilde bilemez, ama yine de yürür.
Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, bu şehri ve içimi keşfetmeye başladım. Bir harita, sadece bir yön göstermez. O, bir kaybolmuşluk halidir. “Harita yapana ne denir?” sorusunun cevabı, belki de “kaybolmuş biri”dir. Ama kaybolmuş olmak, kaybolmuş hissetmek, hayatın kendisidir. İnsanın içindeki kaybolmuşluk, aslında bir yolculuğun başlangıcıdır. O an, o sokaklarda yürürken, her şey birden netleşti.
—
Yeni Bir Başlangıç: Haritanın Çizimi
O an, her şey sanki bir harita gibi önümde açıldı. Evet, dışarıdaki sokaklar bir harita oluşturuyordu, ama içimdeki boşluk, içimdeki kaybolmuşluk, onları çözümlemek için bir anahtardı. Geçmişimi düşündüm. Hatalarımı, yanlış adımlarımı… Ama bu hatalar da bir harita gibi hayatımın bir parçasıydı. Kaybolmak, kaybolmuş hissetmek, tüm bu hataları da anlamlı kılıyordu.
Yavaşça, bu şehri bir harita gibi hayal etmeye başladım. Burada kaç kez kaybolduğumu, kaç sokakta adımlarımı yanlış attığımı… Ama sonra, o sokakların hepsi birbirine bağlıydı. Bir yerden başka bir yere giderken, bir noktada tekrar bir araya geliyorduk. İşte bu kaybolmuşluk, aslında hayatın kendisiydi. Bir harita, bir yön, bir yol gösterici değildi. O, kaybolmuşluk ve bu kaybolmuşlukları anlamakla ilgili bir şeydi.
“Harita yapana ne denir?” sorusunu içimde yanıtlamış oldum. Harita yapana “gezgin” denir. Ama gezgin, bir yönü bulmuş değil, bir kaybolmuşluğu anlamıştır. Bu kaybolmuşluk, aslında hayatın kendisidir. O yüzden harita yapana, kaybolmuş diyebilirsiniz. Ama kaybolmak, gerçekten bir anlam taşır.
—
Duyguların Sonu: Bir Keşif ve Bir Huzur
Kayseri’nin sokaklarında yürürken, bir harita çizmenin aslında bir duygular haritası olduğunu fark ettim. İçimdeki o kaybolmuşluğu anlamadan, o sokakları her zaman geçebilirdim. Ama işte o kaybolmuşluk, bu şehri bir harita gibi benim için anlamlı kıldı. O yüzden, harita yapana “kaybolmuş” denir. Çünkü kaybolduğunda, bir şeyler gerçekten bulunur.
Bundan sonra her sokak bana bir harita gibi gelir. Ben kaybolmuş biriyim, ama aynı zamanda bir yolculuk yapan bir gezginim. Çünkü harita yapmak, sadece bir yol göstermeyi değil, kaybolmuşluğu anlamayı da gerektiriyor. Bunu her an hissediyorum. Belki de kaybolmuşluk, hayatın bir parçasıdır. Bir harita, bir yön değil, bir keşiftir. Ve bu keşif, bazen en güzel yerlerin, kaybolduğumuz yerlerde olduğunu gösterir.
Harita yapana ne denir? Kaybolmuş denir. Ama kaybolduğunda, senin için her şey yeniden anlamlı olur.